تمرین دموکراسی در شبکه های مجازی؟!
حال و روز شبکه های مجازی این روزها تعریفی ندارد.بعضی ها که آهنگ حرکت سیاسی شان را کوک کرده و فیل شان قصد بهارستان دارد وارد این فضاها شده اند و بهتر از هر کسی با کمترین کلمات، بیشترین لفاظی ها را می کنند. برایشان مهم نیست که تا همین پیش تر ها چه تعریفی از دموکراسی و حق انتخاب و حق پرسش برای عموم مردم داشتند؛مهم این است که حالیه خود در میدان سیاست قرار گرفته و فصل آموزش سیاستمداری را انگار از فرید ریش نیچه آموخته اند که گفت:انسان ها به دو طبقه تقسیم می شوند:ابزارها و دشمنان!!!
در این گروه ها یا باید با همان لفاظی ها دنبال جذب حامی و حامی پروری بود و هر روز با هر ابزاری در کثرت آن آمار حامی پرورانه کوشید و یا باید بقیه گروه غیر حامی را با تئوری توطئه یا توهم توطئه، دشمنان قسم خورده ای تلقی کرد که بی درنگ در کمین آشوب و درگیری و جنگ هستند؛دشمنان و فاعلان خیالی که بهترین ترفند برای فرافکنی و پوشاندن ضعف های مدیریتی و علمی به حساب می آیند و بهترین گزینه برای افزودن به همان گروه اول یعنی آمار حامیان هستند!
اگرچه پرسش به عنوان تقوای ذهن هر جنبنده ای در هزاره سوم محسوب می شود که با گفت و گو نورهایی بس ارزنده بر مقوله مورد بحث می افکند و حقایقی ناب و نیکو هویدا خواهد شد اما در این گروه ها چنین رویه ای بر خلاف روش دموکراسی است!!دموکراسی برای هنگامه ای ست که خود بیرون گود حضور داشته باشند نه اینکه بخواهند با آیتم های آن به اصطلاح «آموزگاران دموکراسی» را به ورطه انتقاد و پرسش و پاسخ کشانند!!امروز برخی از آموزگاران و داعیه داران دموکراسی فقط لفظ آن را خواهانند بدون اینکه اصولی از آن را باور داشته باشند که نتیجه آن، این همه جنگ و درگیری های کلامی در گروه های مختلف وایبر و واتس آپ و … است که با کمال تاسف کسانی را درگیر کرده که خود از مدعیان دموکراسی خواهی هستند.
اما به قول یکی از پیران مسیر دموکراسی، همین بلواهای مجازی هم، تمرینی برای دموکراسی است.
هامون شاد-سپهر گیلان
