واحه ای در لحظه

۱۵ مهر ماه سهراب سپهری پیله دانه شاعر ایرانی بزاروز ایسه، به آ مناسبت واگردان گیلکی شعر (( واحه ای در لحظه )) سهراب شین قرار دهم و امیدوارم شمه ره خوش بایه و اگر انتقاد و یا نکته ای ایسه پذیرای شیمی انتقادات ایسیم :

می َورجه اگر آیید
هیچ کله پوشت ایسَم
هیچ کله پوشت یته جیگا نَهه
هیچ کله پوشت، هوا رَگان
پور جه قاصدانی ایسه که خبر آورید
جی دورترین خاک گوده، بَشکفته گول
شنان رویم ، ظریف سوارانˇ اسبانˇ سمˇ نقش ایسه کی صوب
شقایق معراجˇ تپپه سر بوشؤم
هیچ کله پوشت ، خواهش چتر واز ایسه.
تا تشنایی وا، ولگˇ دورون بودؤبه
وارشˇ زنگ به صدا آیه
آدم أیأ تنهایه
و أ تنهایی دورون، ایتا نارونˇ سایه تا همیشک جاریه.
می ورجه اگر آیید
نرم و آهسته بایید ، مبادا که ترک اؤسأنه
می تنهایی ، نازک چینی!

شعر بالا واگردان گیلکی شعر “واحه ای در لحظه” سهراب سپهری بود که به کوشش علی رستگار بازسرایی شده است . وی دانشجوی رشته میکروبیولوژی و از شفتی های مقیم رشت است.

 

به سراغ من اگر می آیید
پشت هیچستانم
پشت هیچستان جایی است
پشت هیچستان رگ های هوا پر قاصدهایی است
که خبر می آرند از گل واشده دورترین بوته خاک
روی شنها هم نقشهای سم اسبان سواران ظریفی است که صبح
به سرتپه معراج شقایق رفتند
پشت هیچستان چتر خواهش باز است
تا نسیم عطشی در بن برگی بدود
زنگ باران به صدا می آید
آدم اینجا تنهاست
و در این تنهایی سایه نارونی تا ابدیت جاری است
به سراغ من اگرمی آیید
نرم و آهسته بیایید مبادا که ترک بردارد
چینی نازک تنهایی من