لوتیگری
هر انتقادی که این روزها در رسانه های شهرستان صومعه سرا مطرح می شود توسط مسئولی که خود را همه کاره شهر می داند با روش خطائی دفاع می شود و در دفاعیات این مسئول الفاظ غیر مرتبطی نظیر مزدور، قلم فروش و … جاری می شود و در ادامه انگ های مختلف به دفاع از آرمان هایش می پردازد؛ در حالی که اگر نقدی به وضعیت شهرستان هست، نیاز به پاسخ مبسوط و مستدل دارد.
شاید بنده بعنوان یک شهروند موافق این حجم از انتقادات مطروحه در رسانه ها نباشم، اما جواب انتقادات این نیست که یک معرکۀ غوغا سالارانه به راه بیاندازیم و انواع توهین ها را روا داریم. بهتر است یاد بگیریم سخن را بشنویم و حلاجی کنیم و با منطق با برادر دینی و وطنی خود سخن بگوئیم، نه با تهمت و توهین! این مساله و همچنین روش برخورد سلیقه ای با اصحاب رسانه در مراسم تجلیل از خبرنگاران صومعه سرا بهانۀ این نوشته شده است.
عدهای نشستهاند تا اگر احدی هر حرفی بر خلاف روسای یک شبه پست گرفته و سهل انگار شهرستان صومعه سرا بزند، سینه سپر کنند و کفیبه سینۀ مخالف بکوبند و او را پرت کنند و فکر کنند که مشغول دفاع از نظام هستند و طبعا این رفتاری نیست که مسوولان عالی رتبه نظام از آن راضی باشند. هرچند رفتارهای مشاهده شده در شهرستان صومعه سرا صرفا به جهت دفاع از عملکرد غیرقابل قبول خود همین افراد و دخالت های بی جا در عزل و نصب های شهرستان است اما این کژفکری موجب شده برخی ها تصور کنند با به میان کشیدن بی ربط “آرمان های نظام” در سخنرانی های خود جهت خودشیرینی و تملق که برای طی مدارج بالاتر یا به عبارتی گرفتن صلاحیت لازم است، به این روش اقدام کنند. این الگوی رفتاری در طول سی و سه سال انقلاب اسلامی در بسیاری از افراد رسوخ و رسوب کرده و آسیبهای زیادی از پس بیاخلاقیهای الزام آور خود به دنبال آورده است و این رفتار از ضربههای دشمن ملحد و مشرک کمتر نیست.
اگر به نوع حیات لوتیهای سنتی گیلان نگاهی بیاندازیم، رفتار آنان با این عده قابل قیاس است. یک رئیسی، لوتی قدرتمندی که ولینعمت نوچههایش است در بازار به قدمزنی مشغول میشود و نوچههایش به دنبالش به راه میافتند، لوتی رئیس بسته به عادل یا ناعادل بودنش، هر چه خواهد میکند و اگر کسی در بازار تعریضی هم به تصمیمات یا عقاید وی داشت، با حملات و چاقوکشی نوچههای وی مواجه میشود. حال اینکه این حضرات چرا فکر میکنند نظام مقدس جمهوری اسلامی، لوتیارشد آنان است، خدا میداند!
طبیعی است از مسلک «لوتیگری» تا فرهنگ «و ما علیک الا البلاغ المبین – و بر تو نیست جز آنکه خوب و روشن بیان کنی» یا « الذین یستمعون القول و یتبعون احسنه » کسانی که گفتار را میشنوند از بهترین آن پیروی می کنند ، فاصلۀ اثر و توسعۀ اجتماعی، از زمین تا آسمان است و اسلام و قرآن در مقام ادارۀ جامعهای که در پناه خود گرفته است، هرگز با این روشها لوتیمسلک سازگار نیست. در جمهوری اسلامی که امروز ما به تجربۀ عصر غیبت آن گام گذاشتهایم، امام و امت نسبت به یکدیگر مسئولیتهائی دارند و از جمله مسئولیتهای امت، تقدیم نصیحت به امام (تقدیم النصح لأئمة المسلمین)، و از جمله مسئولیتهای امام ، ارائۀ عملکرد خود به مردم (عرض الحاکم نفسه علی الناس) طبق متون شرعی است آنچنانکه اول شریف و أشرف آدمیان در مقابل مردم حکومتش میایستد و میپرسد “آیا به کسی ظلمی کردم؟”. این اسلام مترقی ۱۴۰۰ سال پیش است و این مسئولیتهای امام و امت در زمان حکومت امام معصوم است و بدیهی است شامل ولایتفقیه نیز میگردد.
متاسفانه این روش مشروح لوتیگری همواره برای بقا و فرافکنی افراد معمولا بیسواد و ناکارآمد بر سر پستهای اداری، استفاده میشود. افرادی که معمولا آنقدر خالی از دانش و هنر و توشه هستند که نتوانند نقد یا توضیحی به منقدین جدی ارائه کنند با اینگونه هوچیگری و سروصدا شانه از سوال و مسئولیت خالی میکنند و موضوع را از رسیدگی حقیقی خارج مینمایند و این بزرگترین جنایتی است که آنان در راه امام میکنند که به واسطۀ نام وی، خود و حول خود را از تفکر باز میدارند و نمایش زشتی از طرفداران نظام مقدس جمهوری اسلامی به جامعه عرضه میکنند.
در پایان؛ وقتی توشهای برای دفاع از راه امام ندارید، یا حداقل آداب گفتگوی بین دو برادر دینی را رعایت نمی کنید، بهتر است سکوت پیشه کنید تا اهل فن به نقد و نظر بپردازند، نه آنکه با لوتیگری، کارناوال توهین به راه بیاندازید.
از ما گفتن بود…
